Οικονομία | 13.05.2011

Μάριο Ντράγκι - πρωσικής κοπής τραπεζίτης με διεθνή εμπειρία και ακτινοβολία

 

Μάριο Ντράγκι - σίγουρος πια διάδοχος του Τρισέ στην ΕΚΤ

Ο κύβος ερρίφθη: η γερμανική κυβέρνηση στηρίζει την υποψηφιότητα του Ιταλού κεντρικού τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι για την διαδοχή του Ζαν-Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ. Η Γερμανίδα καγκελάριος έδωσε το πράσινο φως

 

Ποιος είναι άραγε ο Μάριο Ντράγκι; Πρόκειται για έναν αθόρυβο, αλλά ιδιαίτερα αποφασιστικό και φιλόδοξο τραπεζίτη με μεγάλη εμπειρία.

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε προτείνει επίσημα τον Ντράγκι ως υποψήφιο διάδοχο του Τρισέ κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο (12.01.2011), αλλά μέχρι την παραίτηση του Γερμανού κεντρικού τραπεζίτη Άξελ Βέμπερ, που εθεωρείτο φαβορί, η γερμανική κυβέρνηση απέφευγε να πάρει σαφή θέση υπέρ του ‘σούπερ Μάριο’, όπως αποκαλείται.

 

Πρώτος μετά τον Μπερλουσκόνι έχρισε επίσημα υποψήφιο διάδοχο του Τρισέ ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί πριν από λίγες ημέρες λέγοντας: «Η Γαλλία είναι ευτυχής που μπορεί να ψηφίσει έναν Ιταλό, στο πόστο του προέδρου της ΕΚΤ. Τον Μάριο Ντράγκι, τον οποίο γνωρίζω καλά. Στηρίζουμε την υποψηφιότητά του όχι γιατί είναι Ιταλός, αλλά γιατί έχει άριστες δεξιότητες. Και ασφαλώς γιατί αυτός ακριβώς ο άνθρωπος είναι Ιταλός.»

 

Πρότυπο και για τους Γερμανούς ο Μάριο Ντράγκι

 

Ζαν-Κλοντ Τρισέ και Μάριο Ντράγκι στο περιθώριο της συνάντησης των G20Ωστόσο ο ιταλικός τύπος σε αναλύσεις του υπογραμμίζει ότι ο Μάριο Ντράγκι δεν είναι ο κλασσικός Ιταλός, δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά της ιταλικής νοοτροπίας, αντίθετα πρόκειται για έναν οξυδερκή αναλυτή, έναν εργατικότατο τραπεζίτη με πρωσική πειθαρχία και κυρίως για μια σημαντική προσωπικότητα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που χαίρει της εκτιμήσεως τόσο των κυβερνήσεων, όσο και των τραπεζών.

Φαίνεται ότι η φοίτησή του σε σχολή Ιησουιτών στη Ρώμη σφράγισε την προσωπικότητά του και την καριέρα του. Το έχει επιβεβαιώσει ο ίδιος πριν από καιρό σε μια από τις σπάνιες και φειδωλές του δηλώσεις: «Οι άριστες προδιαγραφές μαζί με ηθικά μηνύματα καθόριζαν τότε την καθημερινότητά μου. Ιδιαίτερα σημαντικά ήταν τα μηνύματα πως πρέπει να διεκπεραιώνεις αυτό με το οποίο καταπιάνεσαι, όσο πιο καλά μπορείς, ότι πρέπει να είσαι ειλικρινής και κυρίως ότι ο κάθε άνθρωπος είναι με τον τρόπο του μοναδικός.»

 

Ο Μάριο Ντράγκι είναι επικεφαλής της Ιταλικής Κεντρικής Τράπεζας από το 2006, έχει χρηματίσει εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας, υφυπουργός κατά την κρίση του 1992 και από το 2002 μέχρι το 2005 αντιπρόεδρος της Goldmann Sachs στο Λονδίνο. Αυτή είναι και η μόνη «κηλίδα» της καριέρας του.

Και αυτό διότι χρημάτισε αντιπρόεδρος της Goldmann Sachs και μέτοχός της, όταν η εν λόγω τράπεζα βοήθησε την Ελλάδα να «αποκρύψει» την πραγματική δημοσιονομική της κατάσταση και να ενταχθεί στην ευρωζώνη. Ωστόσο ο κ. Ντράγκι έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν είχε καμία σχέση με αυτές τις συναλλαγές.

 

Ο Ρωμαίος κεντρικός τραπεζίτης θεωρείται σκληρό καρύδι από το ιταλικό χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, ενώ στη Γερμανία εκτιμάται ιδιαίτερα η δήλωσή του σε συνέντευξη στην Frankfurter Allgemeine Zeitung (21.02.2011) ότι «πρέπει όλοι να μιμηθούμε τη Γερμανία και να θεσπίσουμε χρεόφρενο. Το χρεόφρενο συνιστά πρότυπο για την υπόλοιπη Ευρώπη.»

 

 

Jan-Christoph Kitzler / Βιβή Παπαναγιώτου

 

Υπεύθ. σύνταξης: Σταμάτης Ασημένιος

 

 

dw

Οικονομία | 09.09.2011

Τρισέ: "Φιλικές παραβλέψεις" προκάλεσαν τα σημερινά προβλήματα

 

H EKT αποφάσισε χθες να μην ανεβάσει τα επιτόκια στη ευρωζώνη και να τα αφήσει στο 1,5%. Σε συνέντευξη τύπου ο πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν Κλοντ Τρισέ εξήγησε τους λόγους.

 

Μικρότερη από την αναμενόμενη ανάπτυξη είναι ο κύριος λόγος που η ΕΚΤ αποφάσισε χθες να μην αυξήσει το βασικό επιτόκιο. Στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε στη Φρανκφούρτη το σημαντικότερο πάντως δεν ήταν τόσο αυτό, όσο να ακούσουν τη γενική εκτίμηση του Ζαν Κλοντ Τρισέ για την κατάσταση στην Ευρώπη:

 

Kούρεμα των χρεών για την Ελλάδα δύσκολα μπορεί να αποφευχθεί...«Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να φροντίσουν να πάρουν περισσότερα μέτρα εξυγίανσης. Όλες οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης θα πρέπει να επιδείξουν μια ισχυρή θέληση ώστε να διατηρηθεί η οικονομική σταθερότητα στην Ευρώπη».

 

Εάν ήταν στο χέρι του Ζαν Κλοντ Τρισέ δεν θα επέτρεπε το ύψος των χρεών, όπως είπε, να φθάσει τόσο ψηλά, και αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ επέκρινε όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις της ΕΕ ότι δεν τήρησαν τα όρια που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

 

«Για καιρό ήμασταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Οι μεγαλύτερες δυσκολίες μας ήταν κυρίως με τις μεγάλες χώρες. 'Φιλικές παραβλέψεις' ήταν η στάση κυβερνήσεων, αγορών. Όλων των εταίρων».

 

Kούρεμα των χρεών για την Ελλάδα δύσκολα μπορεί να αποφευχθεί

 

Το πρόβλημα των χρεών έγινε σοβαρή απειλή για ολόκληρη τη νομισματική ένωση...Οι 'φιλικές παραβλέψεις' μετατράπηκαν όμως σε πανικό. Το πρόβλημα του χρέους έγινε σοβαρή απειλή για ολόκληρη τη νομισματική ένωση. Και η Ελλάδα παραμένει η πιο δύσκολη περίπτωση παρόλες τις προσπάθειες διάσωσης. Η αποχώρηση της τρόικας δημιούργησε προβληματισμό. Όμως οι προσδοκίες ήταν υψηλές από την αρχή πιστεύει ο Τόμας Μίροβ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αναπτυξιακής Τράπεζας:

 

«Πιστεύω πως ένα κούρεμα των χρεών δύσκολα μπορεί να αποφευχθεί. Η ΕΚΤ και οι αρχηγοί των κυβερνήσεων το έβλεπαν πάντα διαφορετικά. Θα πρέπει τώρα να περιμένουμε τι θα γίνει και να δούμε εάν πράγματι ο δρόμος αυτός είναι βατός».

 

Το ότι o δρόμος αυτός δεν είναι βατός δεν το πιστεύει μόνο η Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Ο Τόμας Μίροβ πιστεύει εντούτοις ότι το ευρώ θα τα καταφέρει και συνιστά ψυχραιμία.

 

 

Christoph Hasselbach / Μαρία Ρηγούτσου

Υπεύθ. σύνταξης: Κώστας Συμεωνίδης

 

 

 

dw

INTEGRATION | 31.10.2011

Turks in Germany - from employee to employer

 

Many Turks opened grocery stores

In the fifty years of mass Turkish immgration to Germany, Turks have founded almost 80,000 companies in Germany. But, for many of them, the road to success has been long and difficult.

 

When Turkish immigrants came to Germany as guest workers in the 1970s, many began opening grocery stores or working in markets or as greengrocers.

At that time, according to Holger Floeting from the German Institute of Urban Affairs, their primary market was mostly fellow Turkish immigrants. "When their businesses started out, they naturally mostly catered for the needs of fellow immigrants," says Floeting.

The Turkish retailers offered goods which were difficult to find in Germany, he adds.

Needs must

In the early 1970s, around 600,000 ethnic Turks lived in Germany. The number of self-employed Turkish immigrants stood at about 3,000. In the 1980s, however, this figure reached 22,000.

Kaya says Turkish business owners have had to overcome many hurdlesBut in the years after that, the unemployment rate, especially among semi-skilled and unskilled workers, rose. Particularly badly hit were foreign citizens - including the Turkish population. Many saw self-employment as a way out of joblessness.

According to Bahattin Kaya, a member of the Turkish-German Chamber of Industry and Commerce (TD-IHK), the Turks had to overcome many problems on the road to self-employment.

The immigration law at the time proved to be the biggest obstacle. It dictated that Turks were not permitted to work as independent traders. "Back then, many people of Turkish origin operated businesses under a German registered name," says Kaya.

German customers

Nowadays migrants who have a permanent residence permit for Germany can be self-employed without the need for a German business associate. On the homepage of the Ministry of Economics and Technology's website, information is available in Turkish for those who wish to start their own business.

The Turkish-German Employers' Associations also offers a consultancy service in various cities across Germany.

Economic success can foster integrationAccording to recent statistics, the number of self-employed businessmen and women of Turkish origin has reached around 80,000. They employ an additional 400,000 people.

Floeting, a specialist in Turkish companies in Germany, says that the target market of many of these companies now also includes German consumers. Indeed the image that many people had of self-employed Turkish immigrants has now changed. Yet on first glance this is not immediately clear.

"When you look closely at the name plates in front of the offices of doctors, lawyers and advertising agents you can see the types of jobs which are being offered to people in the service industry, yet this isn’t evident just walking around on the street. Often the large companies [run by ethnic Turks] are just overlooked," says Floeting regretfully.

Success in service industries

According to TD-IHK President Rainhardt Freiherr von Baron Leoprechting Turkish immigrants in the service sector have been the most successful.

"If you visit a Turkish tradesman at 9 p.m. because you have forgotten something, you are not greeted with a long face but with someone who is pleased that someone is enquiring about his merchandise," he says.

Turkish immigrants make up the majority of entrepreneurs with an immigrant background and it is estimated that the number will continue to rise over the next few years.

Small and medium businesses operated by the Turks are largely worth more than just their economic value, says Floeting. "They are committed to the communities where their companies are active. They serve a great function by supporting integration."

In many cases integration is reliant on the job market, he argues. "By creating jobs and employing people they are making integration possible."

Author: Jülide Danisman / ccp

Editor: Nicole Goebel

 

 

dw

Η ιδεολογία ως ψευδεπίγραφος πατριωτισμός

Η σκανδαλολογική και καταδικαστική φρασεολογία των αμετανόητων σοσιαλιστών και κομμουνιστών σπεύδει να αφορίσει τον περιορισμό του κράτους, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις επενδύσεις ξένες και ελληνικές ως αντιπατριωτικές πράξεις που βλάπτουν την Ελλάδα, ενώ έτσι ηθελημένα ή αθέλητα βλάπτουν την ελληνική οικονομία

Δημήτρης Ε. Θωμάς
24/10/2011 | 15:37
Τελευταία Ενημέρωση 
15:37 24/10/2011

Τις τελευταίες ημέρες και ώρες παρατηρούμε τη διατύπωση πολιτικών θέσεων, απειλών, κατηγοριών και χαρακτηρισμών που καταδεικνύουν την ιδεολογική τύφλωση και αμετροέπεια, τόσο του ΚΚΕ και της κυρίας Παπαρήγα προσωπικά, όσο και του Προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αλέξη Τσίπρα. Φυσικά είναι πολιτικοί και είναι κατανοητό να παραμένουν πιστοί στα ιδεολογικά στερεότυπα που πιστεύουν ή υπηρετούν, οι θέσεις τους όμως βλάπτουν την Ελλάδα, την οικονομία της, το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, και υπονομεύουν τις προοπτικές της Ελλάδας για οικονομική ανάκαμψη και ανάπτυξη, ενώ οι τηλεκατευθυνόμενη δράση των υποστηρικτών τους επί του πεζοδρομίου αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, και καταστρέφουν περιουσίες και δημόσιους χώρους στο εσωτερικό.

Κάποιοι δε αναρωτιούνται, αν στον «γίγαντα λαό» που ανέφερε η κυρία Παπαρήγα, περιλαμβάνονται τα εκατομμύρια των Ελλήνων που εργάζονται σκληρά σε κάθε χώρο και θέση, που παρακολουθούν άναυδοι τις αρνητικές οικονομικές εξελίξεις και την κατακόρυφη πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, και βλέπουν με απέχθεια στην τηλεόραση τους παχυλώς αμειβόμενους πολιτικούς να ερίζουν ως πρωτοετείς φοιτητές της φιλοσοφικής ή των πολιτικών επιστημών, για την ορθότητα των θέσεων τους, χωρίς να μπορούν να καταλήξουν σε πολιτικές που μπορούν να εφαρμοστούν και να σώσουν τη χώρα από την οικονομική κατάρρευση.

Ή μήπως η κυρία Παπαρήγα πιστεύει ότι τα εκατομμύρια αυτά των Ελλήνων πολιτών πρέπει να «καθοδηγηθούν από την πεφωτισμένη ιντελιγκέντσια του κόμματος επειδή περεξέκλιναν από την πολιτική ορθοδοξία και να ωθηθούν να κατεβαίνουν και αυτοί στις διαδηλώσεις, πάντα υπό την θεάρεστη περιφρούρηση των μελών του ΠΑΜΕ, που ίσως φιλοδοξεί κάποια στιγμή, πάντοτε συντεταγμένα, να καταλάβει τα θερινά ανάκτορα όπου όλη την ημέρα οι βουλευτές κάνουν σάουνα και μασάζ».

Μήπως επιπλέον οι κκ. Τσίπρας, Παπαρήγα και λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» προσβλέπουν στην κατάρρευση της Ελλάδας ως δικαίωση της ιδεολογίας τους ή τέλος πάντων των όποιων δοξασιών λατρεύουν ως θιασώτες μιας «πολιτικής θρησκείας που και παπικό αλάθητο διαθέτει, και ιερά εξέταση, στο Κοινοβούλιο, στους χώρους εργασίας, στα Πανεπιστήμια και στους δρόμους. Όλοι όμως αυτοί ξεχνούν ότι υπάρχει και το καθαρτήριο, αλλά και η Κόλαση του Δάντη.

Η ευρύτερη «αριστερά» εφαρμόζει πιστά διάφορα δόγματα ταξικού πολέμου και επαναστατικής γυμναστικής, με στόχο τη φθορά του αστικού κοινοβουλευτικού καθεστώτος και τη διάλυση της οικονομίας, ελπίζοντας ότι οι απελπισμένοι πολίτες θα προστρέξουν στην προστασία των δικαιωμένων και μισαλλόδοξων ιδεολογικά και πολιτικά ανθρώπων που ακόμη ελπίζουν ότι θα αναδυθούν στην εξουσία μέσα από μια οικονομική και κοινωνική καταστροφή. Όλοι αυτοί εκμεταλλεύονται το χαμηλό επίπεδο παιδείας, το συναισθηματισμό και τη φυσική επιθυμία των ανθρώπων να θέλουν να βελτιώσουν τη ζωή τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται τι κρύβεται πίσω από τα συνθήματα και τα τσιτάτα εκείνων που οι ομοϊδεάτες τους αιματοκύλισαν πολλές χώρες και στέρησαν την ελευθερία από εκατομμύρια ανθρώπους.

Δίκαια επίσης θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς τον κύριο Αλέξη Τσίπρα αν θεωρεί «ομερτά» τη στάση εκείνων που δεν καταδικάζουν την επαναλαμβανόμενη καταστροφή του κέντρου της πόλης των Αθηνών από καλά εξοπλισμένους και συντονισμένους κουκουλοφόρους, τη στάση εκείνων που θωπεύουν πολιτικά και εξυμνούν ιδεολογικά, τις καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων, και τις τυφλές εκδηλώσεις βίας κάποιων νέων ανθρώπων των οποίων το χαμηλό επίπεδο παιδείας και πιθανότατα η οικογενειακή τους κατάσταση δεν τους επιτρέπει να διακρίνουν τους πολιτικούς εμπόρους που καταστρέφουν ζωές και προοπτικές αναζητώντας πειθήνια στρατιωτάκια για να τους υπηρετούν.

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αρκετοί άλλοι κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί, βάσει του ιδεολογικού τους προσανατολισμού ταυτίζουν την πατρίδα με το καταπιεστικό κράτος – κόμμα που κατευθύνεται από αυτό που αποκαλούν δικτατορία του προλεταριάτου. Ο κατευθυνόμενος από το πεφωτισμένο κόμμα, κρατισμός, στον οποίο πιστεύουν οι απανταχού ψευτοπροοδευτικοί, τους ωθεί να χαρακτηρίζουν ως σκάνδαλα για παράδειγμα τις ιδιωτικοποιήσεις, τις διακρατικές ή ιδιωτικές επενδυτικές συμφωνίες, τις εξαγορές επιχειρήσεων και τις προσπάθειες οικοδόμησης ενός ευέλικτου, ισχυρού και αποτελεσματικού αστικού κράτους που θα υπηρετεί όλους τους πολίτες και όχι μόνον αυτούς που εργάζονται ή δεν εργάζονται σε αυτό.

Η σκανδαλολογική και καταδικαστική φρασεολογία των αμετανόητων σοσιαλιστών και κομμουνιστών σπεύδει να αφορίσει τον περιορισμό του κράτους, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις επενδύσεις ξένες και ελληνικές ως αντιπατριωτικές πράξεις που βλάπτουν την Ελλάδα, ενώ έτσι ηθελημένα ή αθέλητα βλάπτουν την ελληνική οικονομία την οποία φαίνεται ότι επιθυμούν να λαμβάνει χαρακτηριστικά, Κούβας, Βενεζουέλας ή και Βόρειας Κορέας, που όμως τώρα κινούνται προς την αντίθετη από αυτούς κατεύθυνση. Το πρόβλημα για τη σημερινή κυβέρνηση είναι ότι ακόμη και εν μέσω τις βαθύτατης οικονομικής κρίσης που διανύουμε, προσπαθεί ακόμη να θωπεύσει πολιτικά όλους εκείνους τους αμετανόητους μαρξιστές – λενινιστές, σταλινικούς, τροτσκιστές και αναρχοαυτόνομους, για να διασώσει το ψευτοπροοδευτικό και σοσιαλιστικό προσωπείο της, κάτι που υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της, και το μέλλον της Ελλάδας.

Αυτό που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα είναι περισσότερο αλλά καλύτερο και δικαιότερο καπιταλισμό, ελευθερία οικονομικής και επιχειρηματικής δράσης για όλους, πολίτες, επιχειρήσεις, για τη ναυτιλία και τον τουριστικό τομέα, και άνοιγμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στον έξω κόσμο, τον οποίο εξακολουθεί εν πολλοίς να βλέπει με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φόρεσαν σε πολλούς δυστυχείς, υποτίθεται σπουδασμένους, απόφοιτους πανεπιστημίων, οι επαγγελματίες των απανταχού συνδικαλιστικών και φοιτητικών παρατάξεων που έθεσαν το κυνήγι της γνώσης στο περιθώριο για να αποθεώσουν, το «δημοκρατικό 5», το αλισβερίσι βαθμών και κομματικής υποστήριξης, αλλά και την αισθητική υποβάθμιση των πανεπιστημίων μας που προκαλεί και την αισθητική και όχι μόνον υποβάθμιση της χώρας.    πηγή/ Δημήτρης Ε Θωμας .ΣΚΑΙ

kathimerini

Στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ κέρδισε το... Ιράν!

 Τα αμερικανικά στρατεύματα αποχωρούν από το Ιράκ και η Τεχεράνη τρίβει τα χέρια της

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Η κρίση της Ευρωζώνης και τα αποτρόπαια γεγονότα στη Λιβύη με το λιντσάρισμα και τη βεβήλωση της σορού του Μουαμάρ Καντάφι μονοπώλησαν τη διεθνή ειδησεογραφία το τελευταίο δεκαήμερο, αφήνοντας στο περιθώριο μια άλλη, σοβαρή εξέλιξη: Την ανακοίνωση του Μπαράκ Ομπάμα ότι το σύνολο των αμερικανικών στρατευμάτων θα αποχωρήσει από το Ιράκ μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2011.

Ο Αμερικανός πρόεδρος εμφάνισε την εξέλιξη αυτή ως δική του επιλογή, συνεπή προς τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Στην πραγματικότητα, μέχρι την τελευταία στιγμή ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας, Λίον Πανέτα, πίεζε τον Ιρακινό πρωθυπουργό Νούρι αλ Μαλικί να παραμείνει επ’ αόριστον στο Ιράκ ένα σημαντικό μέρος από τις 16 βάσεις και τους 40.000 στρατιώτες των ΗΠΑ που βρίσκονται εκεί. Ηταν ο Μαλικί εκείνος που τίναξε στον αέρα τη συμφωνία, αρνούμενος να παραχωρήσει στα αμερικανικά στρατεύματα νομική ασυλία. Μάλιστα, ο σιίτης πολιτικός, που ήρθε στην εξουσία ως κατοχικός πρωθυπουργός, ενδύθηκε τη λεοντή του αντιστασιακού, χαρακτηρίζοντας την επικείμενη αποχώρηση των Αμερικανών «τεράστια νίκη του Ιράκ» και «της βούλησης όλων των πατριωτικών δυνάμεων».

Οπως ο Ομπάμα, έτσι και ο Μαλικί την ανάγκην φιλοτιμίαν εποίησε. Η Αραβική Ανοιξη απείλησε και τον ίδιο, με ογκώδεις διαδηλώσεις εναντίον της φτώχειας και της απολυταρχίας στη Βαγδάτη και τη Βασόρα. Η κυβέρνησή του είναι όμηρος του μαχητικά αντιαμερικανού σιίτη ιερωμένου Μοκτάντα αλ Σαντρ, οι βουλευτές του οποίου μπορούν να του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια οποιαδήποτε στιγμή. Το κυριότερο, ο Μαλικί είναι υποχρεωμένος να υπολογίζει την ολοένα και ισχυρότερη επιρροή του μεγάλου σιιτικού κέντρου, της Τεχεράνης, η οποία φιλοξένησε ως πολιτικούς εξόριστους, επί Σαντάμ Χουσεΐν, όλους σχεδόν τους σημερινούς ηγέτες του κυβερνώντος, σιιτικού συνασπισμού.

Να λοιπόν που η Υβρις του Τζορτζ Μπους και των νεοσυντηρητικών συμβούλων του βρίσκει τη Νέμεσή της: Ο πόλεμος που διεξήγαγαν οι Αμερικανοί με τόσο μεγάλο κόστος, σε ανθρώπινες ζωές, χρήμα και πολιτικό κύρος, τελειώνει επ’ ωφελεία του χειρότερου εχθρού τους. Οχι ότι το αυριανό Ιράκ θα αποτελεί προτεκτοράτο της Τεχεράνης – και μόνο οι ανοιχτές πληγές από τον ολέθριο οκταετή πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών καθιστούν κάτι τέτοιο αδύνατο. Θα αποτελεί, όμως, ένα αδύνατο κράτος, η σιιτική πλειοψηφία του οποίου θα υπολογίζει πάρα πολύ σοβαρά τα συμφέροντα και τις επιλογές του μεγάλου της γείτονα.

Ασφαλώς οι Αμερικανοί δεν θα εγκαταλείψουν στην τύχη του το Ιράκ και την ευρύτερη περιοχή του Περσικού Κόλπου, όπου βρίσκονται τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα του πλανήτη. Από μόνη της, η πρεσβεία τους στη Βαγδάτη (η μεγαλύτερη στον κόσμο) και τα προξενεία τους στη Βασόρα και στο Αρμπίλ μπορούν να φιλοξενήσουν σημαντική στρατιωτική δύναμη, ενώ δεν αποκλείεται να επιχειρηθεί ξανά η αποστολή κάποιων στρατευμάτων στο όνομα της «εκπαίδευσης» των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων.

Ωστόσο, το κέντρο βάρους της αμερικανικής προσπάθειας θα πέσει, κατά πάσα πιθανότητα, στην αναχαίτιση του Ιράν μέσω των σουνιτικών, αραβικών κρατών, κατά κύριο λόγο της Σαουδικής Αραβίας. Ηδη, Ιράν και Σαουδική Αραβία συγκρούονται για την περιφερειακή ηγεμονία στηρίζοντας αντίπαλα στρατόπεδα στον Λίβανο, στη Συρία, στο Μπαχρέιν και στην Υεμένη – κατ’ αναλογίαν, όπως συγκρούστηκαν οι Ινδοί με τους Πακιστανούς και οι Εβραίοι με τους Αραβες ύστερα από την αναδίπλωση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Οι πρόσφατες (και τραβηγμένες από τα μαλλιά) αμερικανικές καταγγελίες περί ιρανικού σχεδίου δολοφονίας του Σαουδάραβα πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον ήρθαν να υποδαυλίσουν αυτή την αντιπαλότητα. Στο μεταξύ, η κυβέρνηση Ομπάμα διαμηνύει ότι κανένα μέσο, μηδέ της στρατιωτικής δράσης εξαιρουμένης, «δεν έχει φύγει πάνω από το τραπέζι» για την αναχαίτιση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

The Independent: Εμφανή ρήγματα στη σχέση Γαλλίας και Γερμανίας

 Οι προσπάθειες Γαλλίας και Γερμανίας να σώσουν το ευρώ δεν μπορούν να κρύψουν τα εμφανή ρήγματα στη σχέση τους.

Η γαλλογερμανική συμμαχία - ενσάρκωση της μεταπολεμικής συμφιλίωσης - υπήρξε το κλειδί της σταθερότητας της Ευρώπης για περισσότερα από 60 χρόνια. Επέζησε σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και στα 20 χρόνια που ακολούθησαν το τέλος του. Σε αυτόν τον άξονα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η ειρήνη και η ευημερία της Ευρώπης. Τον τελευταίο καιρό όμως, με την κρίση της ευρωζώνης να εντείνεται, η συμμαχία αυτή παρουσιάζει σημάδια φθοράς και αστάθειας.
Τα σημάδια αυτά έχουν μικρή ή ελάχιστη σχέση με τις εμφανείς προσωπικές διαφορές ανάμεσα στους σημερινούς ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας. Διαφορές αναμφισβήτητα σημαντικές. Η Μέρκελ είναι κόρη προτεστάντη πάστορα, παιδί της Ανατολής, και αντιπροσωπεύει το διχασμένο παρελθόν της Γερμανίας. Ο Σαρκοζί, πάλι, είναι ο προνομιούχος γιος ενός εξόριστου ούγγρου αριστοκράτη. Η εμφάνιση και το στυλ τους είναι επίσης τελείως διαφορετικά. Όμως στη διάρκεια της διακυβέρνησής τους, έχει αποδειχθεί ότι αυτά που τους ενώνουν είναι εξίσου σοβαρά με αυτά που τους χωρίζουν. Είναι και οι δύο κεντροδεξιών αντιλήψεων. Και επένδυσαν τεράστιο χρόνο και προσωπικό κεφάλαιο σε διμερείς συναντήσεις και συνομιλίες. Ο αεροδιάδρομος μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου σπάνια παρουσίαζε μεγαλύτερο συνωστισμό. Θα ήταν άδικο να μην αναγνωριστεί στους δύο ηγέτες η προσπάθεια να μη βρουν μια λύση στην κρίση, έστω κι αν το κίνητρό τους είναι η ανησυχία ότι θα παρακολουθήσουν οι ίδιοι την ευρωζώνη να καταρρέει.
Ακόμη και οι αξιοσημείωτες προσπάθειές τους όμως, παρατηρεί η Μέρι Ντεζέφσκι στην Ιντιπέντεντ, δεν μπορούν να κρύψουν τα πραγματικά ρήγματα στη σχέση τους. Ένα από αυτά, που προκάλεσε περίπου πανικό στις δύο πρωτεύουσες, ήταν η φήμη ότι η Γαλλία μπορεί να χάσει την πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑΑ. Ο κίνδυνος αυτός αποφεύχθηκε και θα αποτραπεί εντελώς αν η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου εφαρμοστεί. Το ενδεχόμενο υποβάθμισης της Γαλλίας, όμως, ήταν υπαρκτό. Και αποτύπωσε τη διαφορά ανάμεσα στις οικονομικές επιδόσεις των δύο χωρών και την έκθεση των τραπεζών τους σε κίνδυνο.
Οι δύο χώρες ξεκίνησαν από χαμηλή ανάπτυξη πριν από δέκα χρόνια. Η Γερμανία έχει κατορθώσει έκτοτε να προαγάγει την ποιοτική βιομηχανία, να αυξήσει την παραγωγικότητα και τους μισθούς και να επωφεληθεί από τις εξαγωγές. Τα επιτεύγματα της Γαλλίας σε όλους αυτούς τους τομείς είναι πολύ μικρότερα.
Στις προεδρικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν το 2012, είναι πιθανό η Γαλλία να μετακινηθεί προς τα αριστερά ή να γνωρίσει μια άνοδο της ακροδεξιάς. Στη Γερμανία, δύσκολα θα παρατηρηθεί κάτι τέτοιο. Στη Γαλλία, η κρίση του ευρώ και οι συνέπειές της έχουν φέρει στην επιφάνεια την ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη. Στη Γερμανία, αντίθετα, έχουν έρθει στην επιφάνεια μια αίσθηση λιτότητας και μια εμφανής ηθικολογία.
Θα ήταν απλουστευτικό να πει κανείς ότι η Γερμανία έχει γίνει πιο βόρεια και η Γαλλία πιο νότια. Οι δύο χώρες διαφέρουν όμως σημαντικά και στον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, οι Γερμανοί θα δίσταζαν να επικρίνουν μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Σήμερα το κάνουν, και στις ιδιωτικές συζητήσεις το δηλητήριο είναι άφθονο.
Οι δύο χώρες έχουν αρχίσει να αποκλίνουν όμως και στην εξωτερική τους πολιτική. Στο ζήτημα του Ιράκ διαχώρισαν τη θέση τους από τη Βρετανία, αφήνοντας την τελευταία και τους «νέους» Ευρωπαίους να ακολουθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο ζήτημα της Λιβύης, όμως, η χώρα που διαχώρισε τη θέση της από τους υπόλοιπους ήταν η Γερμανία. Η τελευταία δεν ενδιαφέρεται να είναι ο καλύτερος μαθητής στον τομέα των στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων. Με ανάλογο τρόπο μπορεί να εξηγηθεί και η στροφή της σε ό,τι αφορά την πυρηνική ενέργεια.
Μερικές από αυτές τις αλλαγές αντανακλούν τη μειούμενη επιρροή της μεταπολεμικής γενιάς στη γερμανική πολιτική. Η ήττα και η εξιλέωση βαραίνουν λιγότερο απ'ό,τι στο παρελθόν. Ο σταθμός που εξηγεί τη στροφή της Γερμανίας είναι όμως χωρίς αμφιβολία η ενοποίησή της, που έθεσε ξανά το Βερολίνο στο επίκεντρο της γερμανικής εθνικής συνείδησης και οδήγησε στην αναθεώρηση του παρελθόντος.
Από την άλλη πλευρά, το Παρίσι στρέφεται και πάλι με αφορμή την αραβική άνοιξη προς Νότο και προς το παρελθόν του στο Μάγρεμπ. Η επέμβαση στη Λιβύη, που ακολούθησε την ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας με τη Βρετανία, οδηγεί τη Γαλλία σε μια νέα κατεύθυνση στην εξωτερική της πολιτική, όπου η Γερμανία θα αντιμετωπίζεται λιγότερο ως προνομιακός εταίρος και περισσότερο ως γείτονας.
www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα δύο ξόανα της μεταπολιτευτικής παράγκας στην Παιδεία γκρεμίστηκαν

Τα δύο ξόανα της μεταπολιτευτικής παράγκας στην Παιδεία γκρεμίστηκαν